من شنیدم که در دوران محمدرضا شاه، هیچ مرد نامحرمی نمی توانست زن نامحرم را نگاه حرام کند( به قول خودمانی نگاه چپ کند) و مأموران به شدت برخورد می کردند، اگر فردی را می دیدند که نگاه نامربوط به زنی می کند، دوم اینکه می گویند اگر مأموران می دیدند فردی علنی روزه می خورد برخورد قاطع می شد، آیا این حرفها صحیح است و حقیقت دارد؟ اگر صحیح است آیا در همه شهرها این طور بود؟

پاسخ از مشاوره پاسخگویی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها(www.porseman.org):

 

در پاسخ به این سوال،در ابتدا ذکر مقدمه­ای کوتاه خالی از لطف نخواهد بود.
ملت ایران که همواره پس از ورود اسلام و تشیع به ایران به آن پایبند و برای حفظ و حراست از این تحفه الهی در تلاش بسیار بوده­اند از دیر زمان تحت حکومت حاکمانی قرار داشته که اصولا حق حاکمیت بر آنان را نداشته­اند.
حکومت پهلوی بعنوان نمونه بارز و پایان بخش این حاکمان شوم و غیر دینی،در راستای مبارزه با اعتقادات قاطبه مردم ایران در صدد براندازی نرم دین از صحنه اجتماع آن بود.زمانی رضا شاه(خائن به دین،مملکت و مردم) موضوع کشف حجاب و دیگر روز پسرش محمد رضا(که ادامه دهنده راه او بود)موضوع حذف دین از جامعه را مطرح کردکه می توان از موارد ذیل بعنوان نمونه های بارز تلاش در این راستا یاد نمود.
1: لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی­که درآن قسم به قرآن در محاکم،حذف و هر کس می بایست به کتاب دینی خود سوگند یاد می­کرد.
2:برگزاری جشن های 2500 ساله که در آن انواع نمادهای دین ستیزی به چشم می خورد.
3:برسمیت شناختن غده سرطانی اسرائیل که دقیقا در نقطه مقابل اسلام و مسلمانان قرار داشت.
4:فساد حاکم بر دربار و بی قیدی به احکام دینی بویژه در درون خاندان شاه.
5:اهانت به دین و علما در روزنامه ها و مجلات و...
اما ملت مقاوم ایران که تنها راه نجات خود را در پیروی از دستورات حیات بخش دین می دیدند حقیقتا به این مسایل تن نداده و با آن مقابله کردند تا این که در آخرین مبارزات برای حفظ دین،در سال 57 توانستند با هدایت های فرزندی از تبار عالمان دین و دیانت یعنی امام راحل(ره)،آن ر‍ژیم سراسر فساد و عناد را سرنگون کنند و زمینه رشد و بالندگی ایران را فراهم آورند.
اما اصل سخن این که هر چند رژیم شاه در تقابل با دین و متدینان بود اما از آنجا که می دانست مردم به رعایت ظواهر دینی از جمله روزه خواری علنی برخی افراد در جامعه حساس بوده و بالطبع به دستگاه حاکم اعتراض خواهند کرد لذا از هر گونه روزه خواری ممانعت و مرتکبین را مجازات می نمود و یا این که افرادی که به قصد سوء،به نامحرمان نگاه می کردند برای حفظ نظم اجتماعی و رعایت ظواهر دینی،با آنان برخورد می نمودند و در تمام کشور بدان توجه داشتند اما این بدان معنا نیست که آنان به دین و احکام آن ملتزم باشند چرا که آنچه در دربار جریان داشت دقیقا خلاف احکام مسلم دین بوده ولی از آن ممانعتی صورت نمی گرفته است.
نمونه این سخن،امروزه در برخی کشورهای اسلامی همچون کشورهای حاشیه خلیج فارس مشاهده می شود که حاکمان در درون خود،به دین اعتقادی نداشته و به آن ملتزم نمی باشند هرچند در ظاهر،برخی شونات را نیز رعایت می کنند. که این در حقیقت بیانگر اوج نفاق این قبیل حکومت هاست که از یکسو برای حفظ مشروعیت قدرت خویش ، ریاکارانه بر اجرای پاره ای مظاهر دینی همت می گمارند ، و از سوی دیگر به دلیل عدم اعتقاد و دشمنی با اساس اسلام با سیاست هایی پیچیده در صدد نابودی اصل دین و دینداری می باشند